In januari hebt u het verhaal over mijn ontmoeting met Asim kunnen lezen. Ik vertel u het vervolg. Met onze financiële ondersteuning heeft Asim de Engelse taaltoets kunnen doen, en is hij met een heel mooi resultaat geslaagd!
En hij is al weer bezig met de volgende stap: de toelatingstoets voor de Technisch Universiteit Delft. Ook hiervoor is er weer een (klein) geldbedrag nodig, waar wij als diaconie nog een ‘potje’ voor konden vinden.
Intussen is hij bezig met de asielprocedure, hij wacht op een uitnodiging van de IND voor een laatste interview waarna er een besluit genomen zal worden over zijn asiel aanvraag.
Asim heeft regelmatig contact met zijn familie in Turkije, hij mist zijn ouders en zus, maar vindt gelukkig ook zijn draai hier in Nederland.
Hij heeft korte tijd in het opvangcentrum in Enschede gewoond, en ondernemend als hij is, heeft hij inmiddels in Delft contacten gelegd en een tijdelijk onderdak gevonden. Heel fijn voor hem. Zolang hij nog geen verblijfsvergunning heeft, kan hij ook geen studiefinanciering aanvragen. En zolang hij ondersteuning nodig heeft, houden we sowieso contact, maar hoogstwaarschijnlijk daarna ook wel. Mooi toch, om verhalen te mogen delen, een verhaal wat bij Asim begint met een vlucht, en wat hem mede dankzij zijn doortastendheid in zo’n korte tijd al zo ver gebracht heeft!